Systemy kominowe nierdzewne stanowią jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie form odprowadzania spalin i muszą być projektowane zgodnie z rygorystycznymi normami europejskimi. Podstawowa norma klasyfikacyjna PN-EN 1443 określa parametry, według których przewody kominowe są oznaczane i dopuszczane do stosowania. Systemy kominowe nierdzewne oznacza się kodami określającymi klasę temperatury (np. T200, T400, T600), ciśnienia roboczego (N1, P1, H1), odporność na kondensat (D – praca sucha, W – praca mokra), odporność na korozję, oraz odporność na pożar sadzy (G lub O). W przypadku urządzeń na paliwa stałe – w szczególności drewno lub węgiel – konieczna jest klasa odporności na pożar sadzy „G”, natomiast przy kotłach kondensacyjnych wymagana jest klasa „W” oznaczająca odporność na kontakt z kondensatem o niskim pH.
Norma PN-EN 1856-1 i PN-EN 1856-2 definiuje wymagania konstrukcyjne dla stalowych systemów kominowych jedno- i dwuściennych, określając minimalne grubości blach, dopuszczalne geometrie kształtek, wymagane badania wytrzymałościowe, testy szczelności oraz procedury certyfikacyjne. Na etapie projektowym należy uwzględnić nie tylko klasę temperatury wynikającą z urządzenia grzewczego, ale także konieczność zapewnienia odporności na agresywne związki chemiczne powstające w procesie spalania. Systemy kominowe nierdzewne przeznaczone do kotłów gazowych kondensacyjnych muszą być odporne na kontakt ze skroplinami o odczynie kwaśnym, co oznacza konieczność stosowania materiałów klasy minimum V2, a dla kotłów olejowych często V3.
Przewód stalowy musi również uzyskać odpowiednią klasę szczelności. W systemach pracujących w podciśnieniu zazwyczaj stosuje się klasę N1, natomiast dla instalacji podciśnieniowych z wentylatorami nadmuchowymi – klasę P1. W niektórych obiektach przemysłowych stosuje się przewody o klasie ciśnienia H1, odporne na bardzo wysokie nadciśnienia generowane przez urządzenia specjalistyczne. Parametry te wpływają na sposób wykonywania połączeń kielichowych, użycie uszczelek elastomerowych oraz stosowanie elementów kompensujących rozszerzalność termiczną, które muszą być zgodne z wymaganiami norm europejskich.
Projektowanie systemów kominowych nierdzewnych zgodnie z PN-EN 13384 – obliczenia ciągu, kondensacji i strat ciśnienia
Profesjonalny projekt przewodu kominowego wymaga przeprowadzenia obliczeń zgodnych z PN-EN 13384-1 (dla pojedynczych przewodów) oraz PN-EN 13384-2 (dla systemów zbiorczych i kaskadowych). Normy te określają algorytmy obliczeniowe dla temperatury gazów wylotowych, strat ciśnienia, wysokości dostępnego ciągu naturalnego, kondensacji oraz minimalnej średnicy przewodu. Systemy kominowe nierdzewne muszą zostać dobrane w taki sposób, aby parametry pracy urządzenia grzewczego zostały spełnione niezależnie od warunków atmosferycznych.
Obliczenia zgodne z PN-EN 13384 uwzględniają wiele elementów, takich jak strata ciśnienia na tarciu, opory miejscowe kształtek, opór na wlocie i wylocie, wymagany nadciśnienie lub podciśnienie pracy urządzenia, a także wpływ izolacji na stabilizację temperatury spalin. W przypadku urządzeń kondensacyjnych konieczne jest określenie punktu rosy spalin i wykazanie, że system kominowy nierdzewny będzie pracował w trybie „mokrym”, czyli przy temperaturze ścianek przewodu niższej niż temperatura kondensacji. Dlatego w obliczeniach uwzględnia się parametry izolacji, współczynnik przenikania ciepła oraz straty wynikające z długości pionu.
Dla urządzeń na paliwa stałe obliczenia wymagają wykazania odporności na pożar sadzy zgodnie z klasą G oraz określenia maksymalnej temperatury pracy przewodu, która w przypadku kominków opalanych drewnem często sięga 600°C. Systemy kominowe nierdzewne zaprojektowane dla kotłów na paliwa stałe muszą być odpowiednio przewymiarowane, aby uniknąć nadmiernego wzrostu prędkości spalin i wynikających z tego strat ciśnienia. W przypadku instalacji przemysłowych projektanci muszą dodatkowo uwzględnić wpływ zmian obciążenia termicznego, cykliczności pracy urządzenia, a także wahających się parametrów wiatru i temperatury.
Więcej o projektowaniu zgodnie z normami: https://www.schiedel.com/pl/serwis/portal-budowniczych/blog/systemy-kominowe-nierdzewne-a2439362
Wymagania wykonawcze i eksploatacyjne wynikające z norm oraz praktyki kominiarskiej
Systemy kominowe nierdzewne muszą być montowane zgodnie z wytycznymi zawartymi w PN-EN 15287-1 (montaż przewodów kominowych w budynkach) oraz zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Montaż powinien uwzględniać stosowanie wsporników odciążających, dystansów montażowych, odpowiednie prowadzenie dylatacji oraz eliminację punktów, w których może dochodzić do kumulacji kondensatu. Przewody prowadzone na zewnątrz budynku muszą być izolowane zgodnie z wymaganiami temperatury pracy i obliczeniami strat ciepła, co ma kluczowe znaczenie dla stabilności ciągu oraz bezpieczeństwa konstrukcji.
Eksploatacja przewodów stalowych podlega regularnym kontrolom wynikającym z przepisów przeciwpożarowych oraz prawa budowlanego. Przewody spalinowe od urządzeń gazowych i olejowych należy kontrolować co najmniej dwa razy w roku, natomiast przewody dymowe od urządzeń na paliwa stałe – cztery razy w roku. Systemy kominowe nierdzewne powinny być sprawdzane pod kątem szczelności, drożności, stanu połączeń kielichowych oraz obecności kondensatu. Każde odstępstwo od norm, takie jak nietypowy zapach spalin, wilgoć na powierzchniach czy obniżona temperatura wyrzutowa, może świadczyć o uszkodzeniu lub niewłaściwej pracy przewodu.
Dodatkowo wymagane jest zapewnienie właściwego odprowadzenia kondensatu zgodnie z PN-EN 14706 i przepisami dotyczącymi kanalizacji. Przewody pracujące w warunkach mokrych muszą posiadać odpływ kondensatu oraz materiały odporne na niskie pH. Ważnym elementem eksploatacji jest również zachowanie dopuszczalnych odległości od elementów palnych – przewody w klasie temperaturowej T600 wymagają większych odległości niż przewody niskotemperaturowe T200 stosowane przy urządzeniach kondensacyjnych.
